Laos' integratieplan: 28 uur

Hoe integreer je zo snel mogelijk in een land als Laos?
Neem de locale bus van Luang Prabang (noordwesten) naar Sam Neua (noordoosten):
Officiële reistijd: 13 uur.
Eigenlijke reistijd: 28 uur (inclusief sportief vierkamp).

In de gids werd over het gebied rond Sam Neua geschreven:

omdat het op geen enkele route ligt (behalve de nog vrij onbekende, pasgeopende grensovergang met Vietnam) en de wegen erg slecht zijn, is dit gebied alleen weggelegd voor de vastberaden reiziger.

Dat hebben we geweten.
Aankomst bij het busstation. In gebrekkig Engels werd een poging gedaan om ons uit te leggen dat het niet zeker was dat de bus zou komen (hadden ze dat een dag eerder toen we hierover informeerden niet kunnen zeggen?!). De bus vanuit Vientiane rijdt namelijk soms via Luang Prabang en soms via een andere plaats. Maar we konden een aantal uren wachten om te zien of ie zou komen. No problem.
En warempel, 3 uur later werd ons wachten beloond.
En daar begon onze rollercoaster-reis. Een bus, volgeladen, maar dan ook echt tot aan de nok toe volgeladen met verf, manden, eten, mensen en brommers. Je moest letterlijk over alles en iedereen heen klimmen om het (allerlaatste) plekje, helemaal achterin, te kunnen bereiken. De mensen, hele families die er al een dag reizen op hadden zitten (met nog een dag te gaan), en die hun inkopen voor hun winkels in Vientiane gekocht hadden, vriendelijk, en slechtgemanierd. Nooit zoveel spugende en gorgelende mensen in één bus gezien.
En toen, na 11 uur van keiharde slechte karaoke-pop, 2 lekke banden (met de vereiste anderhalf uur voor het verwisselen) en vele plas-en eetstops later, troffen we ineens, midden in een zandweg, een gestrande vrachtwagen aan.
En voor ik het wist, geen idee hoe ie het voor elkaar kreeg, had onze chauffeur zich (en met zich, ons) in de nesten gewerkt. Oftewel, in de modder. En daar stonden we dan. 8 uur 's ochtends, na een zware nacht, met een veel te zware bus voor dit soort wegen, zonder eten en een halve fles water.


Dit was het begin van een grappige martelgang. Grappig omdat iedereen vrij goed gehumeurd was, het een hilarisch plaatje was, 2 enorme wagens midden in een bocht in de drek, en een martelgang omdat we noodlijdend toe moesten kijken hoe ze probeerden om de bus uit te graven, op de meest onmogelijke manieren. Met handen en voeten probeerden we uit te leggen dat op deze manier de bus toch echt zou kantelen en het ravijn in zou vallen, maar onze overtuigingskracht was niet zodanig dat ze echt luisterden.
Maar goed, 8 uur later, en 30 verfpotten met elk een gewicht van 30 kilo (vanaf het dak van de bus) en talloze touwtrekpogingen verder, kwam er een bus uit de andere richting, die ons voor een deel uit de modder getrokken heeft.
Restte nog een stukje modder, wat we met de hele groep met behulp van touwen overwonnen hebben (met het bijbehorende overwinnings- en teamspirit-gevoel), en jawel, het opnieuw inladen van de bus (maar goed dat ik niet wist van wie al die verfpotten waren).


En daar was dan eindelijk, na een 28 uur durende busreis, die meer weg had van een vierkamp (verfsjouwen, verspugen, bustrekken en afvalrapen (een heropvoedingspoging van onze kant om duidelijk te maken dat het ons niet de beste oplossing leek om al het plastic dat je in je handen hebt gewoon te laten vallen; je kunt je de ravage voorstellen na meer dan een halve dag daar in het bos), Sam Neua.
Maar ik moet ze nageven: een uiterst efficiënte integratie-cursus.