Keuzes te over

Eindelijk hebben we dan de uitslag: Het project in Cambodja gaat niet door!

Project...??!!

Hoe?
CICODE, een instituut voor coöperatie en ontwikkelingssamenwerking, verbonden aan de Universiteit van Granada, had een interessant programma voor (ex-)studenten, namelijk de mogelijkheid om een subsidie aan te vragen voor een samenwerkingsverband, een project, met een NGO in een ontwikkelingsland.

Wat?
Bij aankomst in Cambodja, Phnom Penh, zijn we in augustus de NGO-bibliotheek (jawel, die hebben ze daar, dankzij de overvloed aan NGO's) op zoek gegaan naar een lokale NGO, en we hebben toen een ontzettend goede organisatie gevonden, genaamd CLA (Children and Love Association).
De organisatie is opgericht door een Cambodiaanse, Saman, die eerder voor Save the Children UK en Australië werkte en door haar werk veel in aanraking kwam met de straatkinderen van Phnom Penh. In haar onderzoek stuitte ze op het feit dat 60% van die kinderen afkomstig was van een bepaalde (erg kleine) regio ongeveer 100 km. ten zuidoosten van Phnom Penh, Me Sang district, in de provincie Prey Veng. Dit was zo'n 8 jaar geleden.

Waar?
In die provincie trof ze een enorme armoede aan, deels door geografische factoren, deels door de weinige kennis van landbouw, teelt etc.
Saman heeft zich toen in Me Sang gevestigd en heeft daar zelf een NGO opgericht.
Haar uitgangspunt is kinderen, en vooral kinderrechten. En door zich te richten op de hele gemeenschap, probeert ze de leefsituatie van de families, en daarmee ook die van de kinderen te verbeteren.
Want wat krijg je in een ontzettend arm gebied, waar kinderen, maar ook vrouwen (kun je nagaan, meisjes), erg weinig tot geen rechten hebben?
Kinderen worden verkocht aan handelaars, onder valse voorwendselen (huwelijk of werk) meegegeven, misbruikt en geëxploiteerd.
Vandaar dat dit specifieke gebied (het ligt ook nog eens redelijk dichtbij Phnom Penh en de grens met Thailand) erg kwetsbaar is voor kinderhandel.

Het project dat we geschreven hebben, zou er als volgt uitzien:
Enerzijds een awareness raising campanje.
Er is namelijk nauwelijks tot geen kennis, laat staan sympathie voor de rechten van kinderen (en vrouwen). Middels deze campanje probeert de organisatie de gemeenschap bewust te maken van deze rechten, te benadrukken hoe belangrijk ze zijn en geeft informatie over de aanwezigheid en de werkwijze van kinderhandel(aars).
De campanje is in de vorm gegoten van een informatieve en educatieve show die het afgelopen jaar al in 17 dorpen van het district opgevoerd was door 15 jeugdvrijwilligers (uit het gebied zelf afkomstig). Ons project stelde voor een pick-up te kopen en andere benodigdheden voor de show om op die manier de campanje uit te kunnen breiden naar alle 57 dorpen van het district.
Het tweede gedeelte van project richtte zich op een alfabetiseringsprogramma in de vorm van een pilot voor kinderen tussen de 12-18 jaar (vooral meisjes).
Uit onderzoek van de organisatie was gebleken dat deze groep met name kwetsbaar is voor exploitatie en misbruik omdat ze vaak ongeschoold zijn en doordat ze buiten de basisschoolleeftijd vallen, veelal geen kans hebben op onderwijs. Dit programma zou dan op 2 verschillende plaatsen in het gebied gestart worden en na een half jaar (niveau 1) zou dan gekeken worden of uitbreiding mogelijk zou zijn.

Het project; erg interessant, de organisatie; supergoed, het gebied; in de middle of nowhere zonder elektriciteit en stromend water, de mensen; geweldig maar wel een enorme taalbarriere.
Dus 2 maanden wachten op de uitslag was erg spannend. Dit ging namelijk bepalen of we de komende 4 a 5 maanden in een plaggenhut Khmer zouden gaan leren.
En het lot (lot in deze context de Commissie van de CICODE) heeft bepaald van niet.

Een ja zou heel eng geweest zijn, maar tegelijkertijd ook superinteressant, en een nee betekent totaal iets anders voor de komende maanden.
Opnieuw een wereld van mogelijkheden...

En die mogelijkheden variëren van Hongkong tot India, tot London of Madrid.
Dus nee, nog geen idee.
Vooralsnog.
Maar zeer zeker, wordt vervolgd...