Aangezien India een land van religie en spiritualisme is, is Varanasi, de heilige stad van India een concentration van al die religie en spiritualisme.
De Ganges-rivier is belangrijker dan belangrijk en waar je maar kijken kunt, nemen mensen een bad, zijn ze kleren aan het wassen of voeren ze
puja, Hindoeïstische rituelen uit.
En dat alles in een rivier die 1.5 miljoen (watervervuilende) bacterieën per 100 ml. bevat. Voor veilig badwater dient dit aantal minder dan 500 te zijn.
Maar hoezo vies?? Deze rivier is heilig. En zoals met zovele dogma's (vooral de religieuze), hebben rationele, en wetenschappelijke, argumenten (en cijfers) niet echt de overhand.
Dit maakt het nogal lastig te overtuigen dat het niet echt een heel goed idee is om in dat water te baden, laat staan te drinken.
De
burning ghats, waar ze 24 uur per dag lijken verbranden (voor hindu's, sterven in Varanasi is heilig), de heilige koeien die overal rondlopen, met de gepaard gaande koeiestront die werkelijk overal ligt, de rotzooi, de hoeveelheid aan mensen, nog meer rotzooi, en de honden...nog nooit zoveel slecht en ziek uitziende honden in één stad gezien, is één zijde van Varanasi.
De andere zijde is kleurrijk. Varanasi is als een 365-dagen-per-jaar-Carnaval. De mensen, jong, oud, rijk, arm,
rickshaws, hippies, gestoorden,
holy men, alles loopt hier rond.
En als je dan zo rond een uur of 4 op één van de vele dakterrassen staat, met een langzaam ondergaande zon, honderden papieren vliegers, op de achtergrond Hindoeïstisch gezang, Indiase muziek, of de gezongen gebeden van één van de vele Moslimse minaretten, tja, dan heeft deze stad toch echt wel iets speciaals.
Echter, de titel van deze post lijkt nu enigszins misleidend.
Na mijn ziek-zijn (kerst) en het vervolgens ziek-zijn van Edu (oud en nieuw) (jaha, we zijn een goed team), het twee keer veranderen van onze treintickets, wil ik nu echt verder.
Naar het warmere zuiden.
En als alles goed gaat, pakken we vanavond de trein. Maar I'll keep my fingers crossed, want zoals een Fransman het mooi zei: "Dat is Varanasi. Niet jijzelf, maar deze stad beslist of je mag gaan."
Hopelijk is ze ons vanavond goedgezind...
De andere zijde is kleurrijk. Varanasi is als een 365-dagen-per-jaar-Carnaval. De mensen, jong, oud, rijk, arm, rickshaws, hippies, gestoorden, holy men, alles loopt hier rond.
En als je dan zo rond een uur of 4 op één van de vele dakterrassen staat, met een langzaam ondergaande zon, honderden papieren vliegers, op de achtergrond Hindoeïstisch gezang, Indiase muziek, of de gezongen gebeden van één van de vele Moslimse minaretten, tja, dan heeft deze stad toch echt wel iets speciaals.
Echter, de titel van deze post lijkt nu enigszins misleidend.
Na mijn ziek-zijn (kerst) en het vervolgens ziek-zijn van Edu (oud en nieuw) (jaha, we zijn een goed team), het twee keer veranderen van onze treintickets, wil ik nu echt verder.
Naar het warmere zuiden.
En als alles goed gaat, pakken we vanavond de trein. Maar I'll keep my fingers crossed, want zoals een Fransman het mooi zei: "Dat is Varanasi. Niet jijzelf, maar deze stad beslist of je mag gaan."
Hopelijk is ze ons vanavond goedgezind...
Posts
No comments:
Post a Comment