Mae Sot en Muay Thai

Na Pai ging de reis richting het zuidwesten om via de grens met Burma (Thaise kant) verder richting het zuiden te reizen. Tijdens deze reis kun je niet alleen genieten van het mooie landschap, maar ook de mooie, maar wel erg overvolle, dorpjes aan de rechterkant (alléén aan de rechterkant, de Burmese kant).
Oftewel, vluchtelingenkampen, vol met (in totaal) een half miljoen Burmezen.

Mae Sot, plaats van bestemming speelt in dit verhaal een belangrijke rol. Deze grensplaats is het centrum van de migranten-/vluchtelingenaangelegenheden en hier zijn dan ook alle NGO's werkzaam.
In Bangkok hadden we een Australiër leren kennen die als freelance-fotograaf aan een project in deze streek werkt, en hij had ons uitgenodigd om eens een kijkje te komen nemen.
Mae Sot is een vreemde plek. Intrigrerend tegelijkertijd. Pratend met allerlei soorten mensen krijg je een steeds completer plaatje. Zo hebben we een (ons inziens gestoorde) ex-CIA Noord-Amerikaan ontmoet die in het noorden van Thailand aan allerlei ("geheime") projecten werkt (met als doel de bevrijding van Burma). Deze militair, door het leven gaand als "Rambo", adviseerde ons 14 dagen via een ietwat clandestiene route naar Burma te gaan en dan onze "supplies in the SevenEleven (Thaise franchise-supermarkt) te kopen". What the fuck??!!! Na zijn website bekeken te hebben, is het definiet: een regelrechte gestoorde.
In dezelfde bus raakten we aan de praat met een enigszins dronken en daardoor emotionele Thaise militair die op weg was naar zijn ouders na 2 jaar(!!) in de jungle net over de grens in Burma doorgebracht te hebben. Hij werkt daar als sluipschutter in 'geheime' missies onder leiding van de Thaise regering die strijd voert in die streek om zo druk uit te oefenen op Burma.

In Mae Sot zelf veel interessante gesprekken gehad met allerlei soorten mensen die in de ontwikkelingshulp werken. Van een Noord-Amerikaan die programma's van educatie en workshops heeft ontwikkeld (binnen en buiten de vluchtelingenkampen), een Australiaanse die de "regering in ballingschap" ondersteunt met haar werkzaamheden, tot de AAPP, een organisatie (onofficieel maar tot op heden redelijk gedoogd door de Thaise regering) van politieke gevangenen die na jaren van gevangenschap gevlucht zijn en vanuit Mae Sot actie voeren.

En al deze informatie ging gepaard met een festival ter ere van de koning. En een Thais festival is geen echt festival zonder de nationale en superpopulaire sport: Muay Thai, het Thai boxing.
Persoonlijk ben ik geen fan van boxen, lijkt me onzinnig geweld en ook nog eens saai om te kijken. Maar het Thai boxen in Mae Sot had een ietwat andere dimensie.
Er zijn in die omgeving namelijk boxwedstrijden tussen Thais en Burmezen.
Erg intrigrerend.
De context is namelijk intrigrerend.
De Thais haten de Burmezen, want ze geven hen, de Burmezen, de schuld van alle ellende in Thailand.
De Burmezen zijn ook niet erg fan van de Thais, ze zijn eigenlijk vooral bang. Zo worden er zo nu en dan Burmezen 's avonds op straat tot aan de dood toe in elkaar geslagen door groepen dronken Thais. Bovendien werken veel Burmezen (al dan niet illegaal) in Thaise fabrieken in Mae Sot werkelijk onder erbarmelijke omstandigheden en voor een schandalig laag loon (1,20 euro per dag), terwijl de Thais vreselijk aan hen verdienen. Dus de kans om een Thai tijdens een boxwedstrijd te slaan, laten ze niet aan zich voorbijgaan. Daarbij opgeteld het geld dat ze kunnen verdienen als ze winnen.
Dit boxen is niet zomaar meer een sport.
Dit is vrij serieus. En zonder bokshandschoenen!!

Mae Sot, vreemd maar intrigrerend.