Brug tussen 2 continenten

Istanbul.
Een geweldige stad.
Een stad vol tegenstellingen, het hangt letterlijk en figuurlijk tussen de oosterse en westerse wereld in. Rijk en arm, modern en traditioneel afgewisseld, zorgen voor een gevarieerd straatbeeld.
De gids zegt dat er officieel 9 miljoen mensen wonen, maar dat dit er in werkelijkheid 12 zijn. Veel mensen hier noemen het aantal van 15 miljoen.
Veel in ieder geval.
Al geeft deze stad je niet snel het gevoel je in een miljoenenstad te begeven. Het is meer een aaneenschakeling van kleine dorpjes, met iedere keer een andere sfeer.

De tegenstellingen maken je als tourist zijnde af en toe wat onzeker. Over hoe je te gedragen, over cultuurverschillen.
Ook al is het gebrekkig communiceren, meestal is de 3e vraag een vraag naar onze huwelijksstaat. Uit gemakzucht gaan we nu vaak maar als getrouwd door het leven ("en waar zijn de kinderen dan??!!!"....hoezo bemoeizucht??!!)

Maar het maakt het er niet minder interessant op. Wat vooral opvalt is de enorme gastvrijheid. Dit klinkt echt heel cliche-matig, maar het is echt zo.
Turken willen dat je je in hun huis thuisvoelt, dat je alles krijgt wat je hebben wilt (en niet hebben wilt).

Het leven in Istanbul is niet superduur, maar als je zoals ons langere tijd op reis wilt, zul je low budget moeten. Met name wat betreft overnachten. We hebben dan ook hostels afgewisseld met dorms, tentjes, en Turkse woonkamers.
Vorige week zijn we namelijk tijdens een bezoek aan het Aziatische gedeelte van Istanbul (veel minder touristisch en een verademing wat betreft de manier van leven) in Huize Bal beland. Een bakkersfamilie, bestaande uit vader, zoon en moeder en dochter. Moeder en dochter hebben we nog niet ontmoet i.v.m. een vakantie aan de Turkse costa.
Ali Bal (vader) is een echte gastvrije Turk, die zijn middagen voornamelijk theeleutend voor zijn zaak doorbrengt (don't get me wrong, deze man werkt erg hard, elke dag vanaf 4 uur 's ochtends simits (typisch soort van brood-ring met sesamzaad) bakken).
Zo werden we door hem uitgenodigd en volgestouwd met thee, simits, and more. Ali moet je je voorstellen als een stevig gebouwde, grote man, afkomstig uit de grensstreek met Georgie. Hij is zo expressief dat we, ook al spreekt hij geen woord Engels, binnen korte tijd al wisten dat hij een zoon en dochter heeft, die beide studeren, hun leeftijden, en dat zijn vrouw en dochter op vakantie waren in Kusadasi. Algauw werd Mehmet (zoon) erbij gehaald (om zijn Engels met ons te kunnen oefenen, verdenken wij). En zo hebben we 5 uur in zon voor de bakkerszaak doorgebracht. Totaal op ons gemak.
In het kort: uiteindelijk hebben we 3 nachten bij hen thuis overnacht,in de woonkamer op 2 slaapbanken van een enorm formaat (1 zou genoeg zijn, maar nee: toch net een stap te ver in de kloof tussen onze 2 culturen).

Resultaat van deze cultuur-uitwisseling: Spaanse tortilla, Turkse specialiteiten, veel gebaren, veel moeizaam Engels, en uiteindelijk vermoeidheid (gebrekkig Engels en gebrek aan overeenkomstige interesses, ook al is Mehmet een echte goedzak).
Oh, en 2 Turkse koffie-setjes, kopjes en bijbehorende schoteltjes. Geen idee wat hiermee te doen, gezien het feit dat we en geen koffie drinken en we een lange reis voor de boeg hebben, met een kleine rugzak (die we graag klein willen houden). Maar goed, met een grote glimlach in ontvangst nemen en via de post iemand in Nl blij gaan maken, bleek uiteindelijk de beste oplossing.

Resultaat van dit resultaat (vermoeidheid):
Met een tent van de Carrefour (10 Turkse Lira, ongeveer 7 euro!!!), zo min mogelijk spullen (bikini, slaapzak en 1 set kleren) richting de Zwarte Zee vertrokken.
Kiyikoy, een klein dorpje aan de kust (enigszins touristisch, maar dan voor Turkse touristen, geen andere buitenlanders tegengekomen).
Ongelooflijk hoe de Turken kamperen. Ik geloof niet dat er tijdens hun vakantie nog iets in hun eigenlijk huis staat.
Absoluut geen geavanceerd kamperen, want de tenten lijken meer op tenten uit de NOS-beelden van vluchtelingenkampen, maar ze nemen werkelijk hun hele hebben en houden mee op vakantie.
We zijn dan ook volgestouwd door vele families met thee, thee en nog eens tijd (en eten gemaakt door de vrouwen des huizes).
Met onze Tunel (een superkleine tent in de vorm van, jaja, een tunnel) hebben we ons aan het einde van een vrijwel verlaten strand gevestigd, met voldoende water en eten voor 2 a 3 dagen.
Erg primitief, op het survival af, maar ontzettend relaxed. Opstaan en slapen gaan met het geluid van de golven en de zee op 5 meter afstand.
Iedere avond vuur maken, en een geimproviseerde bbq, volle maan en een sterrenhemel die je niet snel in Nl zult vinden.
Met als enige zorgen, hout vinden voor het vuur en genoeg te eten hebben.
Na 5 dagen, relax afgewisseld met trekkings, heeft onze tent het enigszins begeven, en besloten we om nog 1 nacht in Kiyikoy te blijven en dan terug te gaan naar Istanbul.
We gaan nu de rest van onze spullen ophalen bij de familie Bal, kennismaken met moeder en dochter verwacht ik, en dan nog een paar dagen andere gedeelten van Istanbul verkennen. Want vrijdag, de 29e, vertrekken we richting Bangkok.
Daar ga ik Nina, mijn zusje (al bijna een jaar op wereldreis), en mijn moeder (een maand met haar vriend door Thailand aan het reizen) ontmoeten. Een vreemde ontmoeting, zo ver van huis. Maar begin er steeds meer naar uit te kijken. Ben benieuwd naar mijn kleine zusje, die volgens mij niet meer zo klein is, naar al haar verhalen, maar vooral ook naar Thailand en Azie.

Hoop dat alles goed met jullie gaat. En laat me alsjeblieft wat van jullie levens weten.

xxx